Storythai

อีกไม่กี่วันก็ฝึกงานเสร็จแล้ว

ต้องลาห้องประชุมว่างๆที่ชอบแอบอู้ไปยืนเหม่ออยู่ทุกครั้งไป

ไปได้ทุกวัน สงสัยจิงๆมันมีอะไรดี

ก็คง...เปนวิวมั้ง

วิวจากชั้น27ของตึกซันทาวเวอร์ส

ที่มองตรงไปแล้วจะเหนสวนจตุจักร สวนรถไฟ 4แยกนรกแตกที่รถโคตรจาติด

แล้วก็คงเปนความรุสึกเหงาที่อยู่กับมันทุกวันจนกลายเปนเพื่อนกันไปแล้ว

ทำไมไม่รุพอยืนตรงนั้น มองจากตรงนั้นไปรอบๆกท.

มันถึงเกิดความเหงาจับใจได้ขนาดนั้น

ทั้งๆที่ตอนนี้ก็มีเกือบจาทุกอย่าง

ไม่ต้องแอบรักใคร

ไม่ต้องเสียใจเพราะใคร

มีทั้งคนมารักและคนที่ให้รัก

แต่ก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้..ว่าทำไมยังเหงาอยู่อีก?

นี้ไม่ใช่หรอสิ่งที่รอคอยมา3ปีเต็มๆ

คนใหม่ เพื่อลืมคนเก่า

ตอนนี้เค้าก็มาแล้ว

มายืนอยู่ข้างๆกันแล้ว แต่ทำไมถึงยัง...เหงา

ยังคงคิดถึงคนเก่าอยู่หรอ?

คิดถึงทำไมอ่ะ ทั้งๆที่เค้าไม่เคยทำอะไรให้เราสบายใจได้ซักครั้ง

คิดถึงทำไมอ่ะ ทั้งๆที่เค้าไม่เคยให้เกียรติเราแม้แต่นิดเดียว

คิดถึงทำไมอ่ะ ในเมื่อรุทั้งรุว่าคำที่ออกมาจากปากเค้า เปนเพียงแค่...ลมปากที่ไร้น้ำหนัก

คิดถึงทำไม ทำไมไม่รุจักห้ามใจ

ตอนนี้เหมือนเราอยู่กันคนละโลก

จะไปบีบคอ ขู่ให้มันกลับมาเปนเพื่อนกันเหมือนเดิม ก็คงไม่ได้

เพราะทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว

ไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้วจิงๆ...

คนที่ยืนอยู่ข้างๆเราตอนนี้ต่างหากที่ควรจะใส่ใจ

ตอบแทนความรักให้เค้าอย่างที่เค้าให้เราบ้าง

หรือหัวใจมันชินชา ไม่รุสึกอะไรกับความรักเสียแล้ว

ถ้าทำแบบนั้น จะดึงคนที่ไม่ผิดมาเจ็บทำไม

นี้เราคิดอะไรอยู่... ทำอะไรอยู่...

ถ้าวันนึงคุนต้องเจ็บเราก็คง..ไม่มีหน้าไปเจอใครแล้ว

เพื่อนๆก็คงด่าเราใช่มั้ยว่าทำไมต้องทำร้ายคุน

คุนคนที่รักเราโดยไม่มีเงื่อนไข

คุนที่ให้ใจกับเราอย่างบริสุทธิ์

คุนที่เอาใจใส่ดูแลเรา

คุนที่ไม่เคยปล่อยให้เราต้องยืนคนเดียว

เราคงตอบได้แค่คำเดียว

เราอาจจะไม่มีสิทธิรักใครจิงๆนะแหล่ะ

PS.

+ ยังต้องเหงาไปอีกนานแค่ไหน...